Mijn (Geerten) hele leven heb ik geleefd met een missie. Met een doel. En mijn leven lang heb ik geleefd voor mijn missie. Heb ik mijn hele leven toegewijd om mijn doel te behalen. In 2019 veranderde mijn doel echter radicaal. Waar mijn grote doel was mijn eigen, tijdelijke koninkrijkje te bouwen en mijn dromen na te jagen, veranderde alles in een verlangen te doen waarvoor ik (en wij allemaal) gemaakt ben. Het leven voor Gods glorie, door onderdeel te zijn van Zijn Koninkrijk en mij daar voor in te zetten. Niet meer mijn eigen koninkrijk en glorie als doel, waar ik met alles wat in mij zat voor leefde, maar Gods glorie en Koninkrijk als doel, waar ik met alles wat in mij zit voor wil leven. Dat zijn geen makkelijke keuzes, voor mijzelf, maar ook voor mijn omgeving niet. Alles waar je voor leefde, over droomde en wat werkelijkheid leek te gaan worden opgeven. Maar hoe moeilijk en uitdagend dat soms kan zijn, toch kan ik vrijmoedig zeggen dat er geen betere, veiligere en vreugdevollere plek is dan een leven binnen de wil van God. 

Wat is er precies veranderd?

Vanaf het moment dat ik ongeveer zes jaar oud was, had ik een duidelijk doel: eigenaar worden van het bedrijf van mijn vader. Als kind was ik al vaak te vinden op het bedrijf en ik was vastbesloten om mijn leven te wijden aan dit prachtige bedrijf. Ik had mijn pad nauwkeurig uitgestippeld: na de middelbare school zou ik een particuliere deeltijd HBO-opleiding volgen, waarmee ik in drie jaar tijd mijn diploma kon halen en ondertussen al volop in het bedrijf kon meedraaien. En alles ging exact volgens plan. 

Hoewel ik christelijk ben opgevoed, hadden het geloof in God en de Bijbel weinig betekenis voor mij. Ik wist wel dat God bestond, want ik zag dat aan mijn ouders, die dat met hun leven lieten zien. Maar door mijn verkeerde Godsbeeld wilde ik mijn leven niet aan Jezus overgeven. Mijn angst? Straks kan ik mijn dromen niet verwezenlijken en roept God mij als zendeling. Dat is het laatste dat ik wil... Hoewel de gedachte uit een verkeerd Godsbeeld voortkwam, is ironisch genoeg precies dat gebeurd, al is daar wel wat tijd overheen gegaan...

Een levensveranderende gebeurtenis - 5 augustus 2016

Het was 5 augustus 2016. Ik was met mijn familie op vakantie in Zuid-Frankrijk en die dag besloten we naar het strand te gaan. In een overschatting van mijn eigen kracht besloot ik een eind de zee in te zwemmen, overtuigd dat dit geen enkel probleem zou zijn. Maar toen ik terug wilde zwemmen, gebeurde er iets onverwachts: ik verloor plotseling al mijn kracht. De angst vloog me aan. Ik wist dat God bestond. Ik wist ook dat ik niets met hem temaken wilde hebben. En daar, midden op zee, besefte ik dat dit weleens mijn laatste minuten konden zijn, en dat ik daarna God als mijn Rechter zou ontmoeten.
 

Voor het eerst in lange tijd bad ik weer een persoonlijk gebed: "God, als U mij hier uit redt, dan geef ik straks mijn leven over én... mag U zelfs een zendeling van mij maken. Hoewel ik nu weet dat God zich niet laat manipuleren, was dat toen een gebed in de nood tot God. Alles stond op het spel. Liever christen worden (en zelfs zendeling), dan sterven zonder Jezus en Hem straks als Rechter ontmoeten.

Wat er precies gebeurde weet ik niet. Maar daar midden op zee was het of er ineens iets of Iemand mij optilde. Mijn kracht keerde terug en ik kon zonder moeite naar de kant zwemmen.

Ik was diep onder de indruk. En toch bleef mijn hart te hard om te doen wat ik had beloofd. Ik heb het voorval lang voor mij gehouden… maar het heeft mij nooit meer losgelaten.

Een tweede levensveranderende gebeurtenis - 26 september 2019

In de jaren die volgden gebeurde er veel. God gebruikte mensen — één persoon in het bijzonder — om mijn harde hart zacht te maken. Later hoorde ik dat mijn ouders in die tijd intens voor mijn redding hadden gebeden. Ik geloof dat hun gebeden, en de liefde en aandacht van de mensen om mee heen, de sleutel zijn geweest waardoor ik uiteindelijk op 27 april 2019 mijn verzet tegen God opgaf.

Vanaf dat moment veranderde mijn leven volledig. Toch hoopte ik nog steeds dat ik, in de voetsporen van mijn vader, het bedrijf mocht gaan leiden om vandaar uit Gods missie, de verspreiding van het evangelie, te kunnen ondersteunen. Hoewel ik geloof dat christenen op zulke posten cruciaal zijn voor Gods missie, had God voor mijn leven toch een ander plan...

Op 26 september 2019 bracht God de belofte die ik enkele jaren daarvoor in zee gedaan had, krachtig in herinnering. In die tijd was ik ook actief in kinder-evangelisatie in Veenendaal, de stad waar ik ben opgegroeid. Ik had een passie voor kinderen. Ik weet het moment nog goed dat ik mijn vader mijn verhaal vertelde: “Ik hoop nog steeds de bedrijven te kunnen overnemen, want ook hier mag ik het evangelie verspreiden d.m.v. evangelisatie onder kinderen, maar dit is de belofte die ik toen aan God heb gedaan… .”
 

Zijn antwoord vergeet ik nooit: “Misschien is wat je nu doet wel een voorbereiding op wat je later mag gaan doen.” In die tijd stuurde de persoon die zo’n belangrijke rol had gespeeld bij mijn verandering, mij een video over een project in de jungles van Borneo. Ronny Heyboer en zijn team, die daar in de jungle zo'n 800 weeskinderen opvangt, hen in aanraking brengt met het evangelie en hen leert om op een gezonde manier in het leven te staan. Die video sloeg in als een bom.
God herinnerde me aan mijn belofte, en de woorden van mijn vader klonken nog na. De video liet zien wat kinderzending in de praktijk betekent. Alles viel samen.

Op dat moment was ik nog volop bezig mijn eigen droom na te jagen: ik werkte in het bedrijf, volgde de HBO-sales opleiding en alles liep volgens plan. Maar mijn hart veranderde. De liefde voor het bedrijf werd minder en er kwam een passie voor zending voor in de plaats. Ik wilde nog maar één ding: leven voor Gods missie.

September 2020 - start full-time Bijbelschool Gospel Mission

Binnen enkele maanden na mijn roeping groeide mijn verlangen zo sterk, dat de dingen waar ik eerder enthousiast van werd, steeds verder van mij af kwamen te staan. Na gesprekken, contact met zendelingen en veel gebed heb ik een paar ingrijpende keuzes gemaakt. Ik beëindigde mijn opleiding en moest mijn vader vertellen dat ik niet zijn opvolger zou worden.
 

Dat gesprek was één van de moeilijkste momenten in mijn leven. Het bedrijf, waar ik mijn hele leven voor had geleefd, loslaten en mijn vader vertellen dat hij geen opvolger meer had. Dat ging diep.

Toch wil ik in dit alles vooral mijn vader bedanken. Zijn steun en begrip in elke stap die ik nam, zijn voor mij van onschatbare waarde geweest.
Zijn woorden bij mijn afscheid van het bedrijf zal ik nooit vergeten: “Ik heb twee dromen gehad. Eén was dat jij mijn opvolger zou worden.
De andere was dat je je leven zou besteden in Gods Koninkrijk. De grootste droom lijkt uit te komen.”

Hoewel ik graag naar de jungle van Borneo wilde om daar als zendeling te dienen, bleek dat onmogelijk. Vanwege de coronapandemie konden buitenlanders geen visum voor Indonesië krijgen. Toen besloot ik om de Bijbelschool Gospel Mission te volgen. Dat bleek een cruciale periode in mijn leven te zijn. De tijd op de Bijbelschool mocht ik veel leren over mezelf maar ook over het volgen van Jezus. Na God, ben ik erg dankbaar voor de mensen bij Gospel Mission; zij, en mijn hele tijd daar, hebben een grote rol gespeeld in mijn vorming als persoon en als christen.
 

Aan het einde van deze Bijbelschool was er nog veel onzeker. Maar één ding wist ik wel: mijn leven zou niet meer zijn als voorheen. Ik had nog maar één verlangen: actief te zijn in Gods Koninkrijk.

Daarbij waren twee dingen belangrijk: het bereiken van mensen met het evangelie, en mensen onderwijzen vanuit Gods Woord. De grote vraag die toen overbleef was: Wat wil God dat ik ga doen? Hoe gaat Hij dit gebruiken?

In vogelvlucht van mijn eerste keer op Spaanse bodem tot mijn definitieve roeping naar Guadix

Op 22 juni begon mijn stage van Gospel Mission. Samen met twee andere studenten vertrok ik op een missiereis naar Zuid-Spanje.
Tijdens deze reis bezochten we verschillende zendingsposten verspreid over het land. Het was een bijzondere reis met veel indrukken, ontmoetingen en momenten waarin God sprak. Wat mij vooral raakte, was de grote geestelijke nood in dit land. Ik had me nooit gerealiseerd dat er in Europa nog een land was waar zo weinig mensen met het evangelie in aanraking waren gekomen. Een land met zo weinig christenen, en een roep om arbeiders die zó groot is.

Bij elk project waar we kwamen, gebeurde hetzelfde: “Kom alsjeblieft hier naar toe, we hebben je nodig!” Die woorden bleven haken in mijn hart. Ik bad: “Maar God… als er zóveel nood is, wat is dan de plek waar U mij wilt hebben?” Als snel ervoer ik een bewogenheid voor en verbondenheid met dit land. Tijdens de reis opende ik meermaals de websites van verschillende zendingsorganisaties. Het verlangen groeide, maar één vraag bleef: “Op welke plek in Spanje wilt U me hebben?”

Tijdens onze hoofdstage in Granada verbleef ik bij een ouder zendingsechtpaar. Het was een enorm leerzame tijd. Op een dag vroeg ik hen: “Nu er zoveel nood is, wat is de plek waar ik naartoe moet?” Hun antwoord was eenvoudig, maar vol wijsheid: “Ga terug naar Nederland, doe daar wat God je nu te doen geeft en Hij zal het je duidelijk maken.”

Tijdens de twee weken in Granada gingen we ook twee dagen helpen bij een zendeling in Guadix. Al voelde ik me toen al wel erg verbonden aan die plaats, en hoopte ik dat ik snel er weer naar toe zou kunnen, had ik toen nog geen idee dat het zó snel werkelijkheid zou worden…

Eerste keer terug in Guadix - 14 februari 2023

In januari 2023 vertrok ik voor een langere periode naar Spanje. Ik verbleef eerst enkele weken op het prachtige terrein van Yada Studies / Camping Palomera in Zuid-Spanje. Daarna reisde ik verder en besloot een paar dagen terug te gaan naar Guadix. Opnieuw voelde het alsof ik daar moest zijn. Er was iets met die plaats, en het was alsof God me voorbereidde op iets wat nog komen zou.

Tweede keer terug in Guadix - oktober 2023

In oktober 2023 ging ik opnieuw naar Guadix. Dat was totaal onverwacht: eigenlijk zou ik in die periode in Israël zijn, maar door de tragische aanslagen op 7 oktober (ik zou er op 10 oktober zijn) kon die reis niet doorgaan. Ik besloot in plaats daarvan een ticket naar Guadix te boeken.

In de maanden daarvoor was ik al begonnen met het leren van de Spaanse taal, overtuigd dat ik dat moest doen, al wist ik nog niet precies waarom of voor wanneer. 
 

La Calahorra – een moment dat alles veranderde

Op 15 oktober nam Mauricio, de zendeling met wie ik bevriend was geraakt in Guadix, mij met een groep uit Duitsland mee naar Castillo de la Calahorra, een kasteel op een berg met uitzicht over de omliggende dorpen.

Vanaf dat punt wees Mauricio dorp na dorp aan: “Zoveel inwoners — geen gelovigen bekend. Zoveel inwoners — geen gelovigen bekend...” En zo ging het een tijd door.

Die woorden raakten me diep. Ik werkte toen voor Operatie Mobilisatie, en de onbereikte volken gingen me altijd al aan het hart. Maar nog nooit was de nood zó persoonlijk en zó krachtig binnengekomen als op dat moment. Er kwam een onverklaarbare liefde voor dat gebied in mijn hart, een brandend verlangen dat ik niet meer kon negeren.

Op 20 oktober 2023 gingen we met de groep naar Baza, om daar een zendingsechtpaar te helpen. De verhalen die ik daar hoorde, raakten mij opnieuw diep, maar het belangrijkste moment moest nog komen. Aan het einde van de middag stonden we in een kring om deze zendelingen heen om voor hen te bidden. 
Op het moment dat ik voor hen  ging bidden gebeurde er iets bijzonders. Ik heb in mijn leven vaker momenten gehad waarop ik zó sterk geloofde dat er iets zou gebeuren, dat ik wist dat God het gebed zou verhoren. Het is elke keer gebeurd. Dit was weer zo’n moment.
Dit keer gebeurde het weer met de tekst uit Mattheus 9:37-38 "Toen zei Hij tegen Zijn discipelen: De oogst is wel groot, maar er zijn weinig arbeiders. Bid daarom tot de Heere van de oogst dat Hij arbeiders in Zijn oogst uitzendt.

Ik kreeg op dat moment zo'n geloof voor dat gebied. De oogst is klaar, maar er zijn arbeiders nodig!En terwijl ik bad, kwam er plotseling een vraag in mijn gedachten: “Ben je zelf ook bereid om te gaan?” De mensen om mij konden alleen maar luisteren en meebidden met de woorden van mijn gebed, maar bij mij vanbinnen gebeurde er van alles.

“Ja, Heer… ook ik ben bereid.”
 

Toen hoorde ik heel duidelijk de woorden: “Je weet het.” Vanaf dat moment is er geen twijfel meer geweest en de Heer heeft het daarna op verschillende manieren bevestigd. En ik wist: Guadix is de plek waar Hij mij roept om Hem te dienen. Guadix is de plek waar we Gods liefde mogen laten zien, en mogen vertellen over de grootste daad van liefde ooit: God, Die Zijn Zoon gaf voor zondaren.

Een grote verandering

Lange tijd dacht Geerten alleen naar Spanje te gaan. Alle voorbereidingen werden opgestart om eind 2025 uit te reizen. In die periode groeide bij Berna ook haar verlangen om een missie te volgen en stappen te zetten om mensen te dienen.

Hoewel we elkaar al langere tijd kenden, hadden we nooit kunnen bedenken dat we dit samen zouden doen. Toch heeft God ons op het juiste moment bij elkaar gebracht. Vanaf dat moment hebben we Zijn leiding duidelijk mogen ervaren. Twee verlangens en twee gebeden zijn op een manier verhoord die we van tevoren niet hadden kunnen voorspellen.

Het maakt dat we maar één ding kunnen zeggen: God is goed. We zijn ontzettend dankbaar dat Hij ons bij elkaar heeft gebracht. Het is opnieuw een getuigenis van hoe God leidt. Een getuigenis van Zijn planning die altijd het beste kiest. Een getuigenis van een God en Vader die altijd weet wat het beste is voor Zijn kinderen.

Wat drijft ons in deze missie?

Daar zouden we veel antwoorden op kunnen geven, maar samengevat is het dit: liefde voor God, en daardoor, liefde voor mensen. 1 Johannes 4:19 "Wij hebben Hem lief, omdat Hij ons eerst liefgehad heeft." Het is Gods liefde die liefde voor Hem in ons hart heeft gelegd. Uit liefde voor Hem, omdat Hij het waard is, willen we gehoorzaam zijn aan Zijn opdracht. Ons grootste verlangen is dat onze God aanbeden wordt over de hele wereld.
 

Hoe geweldig is dan die tekst uit Openbaring 5:9 "En zij zongen een nieuw lied en zeiden: U bent het waard om de boekrol te nemen en zijn zegels te openen, want U bent geslacht en hebt ons voor God gekocht met Uw bloed, uit elke stam, taal, volk en natie. 

Terwijl wij bezig zijn met deze missie, lezen we in deze tekst al het  eindresultaat: God, Die aanbeden wordt door mensen uit elke stam, taal, volk en natie. Wat een moment zal dat zijn!

Onze hoogste motivatie is de verheerlijking van God. Daaruit vloeit de tweede voort: liefde voor de wereld.

Johannes 3:16 "Want zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft."

Wij geloven dat op ons hart moet liggen wat op Gods hart ligt. Dat wij gaan houden van dat waar God van houd. En als er iets zeker is, dan is dat wel dat God de wereld liefheeft. Hij heeft de wereld zelfs zó lief, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat iedereen die in Hem gelooft niet verloren gaat maar eeuwig leven heeft. 
 

Wat zouden wij dan anders willen dan ook van de mensen op deze wereld houden en ze die heerlijke boodschap van redding brengen? Redding door Gods eigen, eniggeboren Zoon!